Manuscript 1

Manuscript 1 (1632)

Dutch poem by Anna Maria van Schurman for Jacob Cats when sent her his book Spiegel van den Ouden ende Nieuwen Tijdt as a gift.

Aen de Musen Van Myn Heer CATS

Op het Boeck geintituleert Spiegel van den Ouden ende Nieuwen Tijdt

 Door den Auteur selven tot een geschenck aen my overgesonden.

De gifte die ick roem, en niet genoegh kan roemen,

Becleet de waerdste plaets van ’t geen ick myn magh noemen

Het wterlyck cieraet, ’t gout dat van buyten glimpt

Is maer den laegsten trap, waer van men hooger klimpt.

Daer binnen leyt de kern van desen schadt verborgen,

Doch soo verborgen heet t geen doorbreeckt als den morgen,

Een kostelycke peerl, waer ’t gout de schel van is,

Van oorspronck ongelyck, en soo ick niet en mis,

Het een is wt den schoot der aerden voortgekomen,

En ’t ander wt den glans des heemels dauw genomen;

Sulks is oock dit juweel: den heemel geeft het licht,

Dat blixemt over al, in dit vermaert gedicht.

Of wel den ouden tydt in syne diepe afgronden

Bynae het beste deel der Wysheyt hadt verslonden;

‘T verlies is hier al winst; ghy hebt dees overmaet,

Hoe ’t elck op synen dagh het best te passen staet.

Het is niet noodigh meer tot Phoebus mont te treden,

Wt synen duystren sin te trecken wyse reden.

Want wat tot heden toe in aller volck’ren tael

Voor waer is toe gestemt, dat spreeckt hier in metael.

O onwtputtlyck diep! O ader ryck van segen!

Die als een vruchtbaer jaer stort haeren soeten regen;

Door uwen overvloet wy plucken met genucht

Van alle tyden ’t saem de beste rype vrucht.

(See for the annotationes also ‘Verbastert christendom’: Nederlandse gedichten van Anna Maria van Schurman (1607-1678). Ed. Pieta van Beek. Houten: Den Hertog, 1992, pp. 49-53).

(The manuscript is in the Koninklijke Bibliotheek in Den Haag (Royal Library, The Hague), 78 D 34)